غربت ستاره
/سيما مهرآذر/ تو آخرين لبخونــیِ چشمات/ ديدم که از تقديــر مـی نالی سال نود هم طی شد و بازم/ تو انعکـاس درد هر سـالی توی دلت سوناميه يــأسه/ پس لرزه هــای مرگ تدريجــی روح تو زيــر غصه مدفــونه/ توو اوج هوشياری ولــی گيجی! تو همزبــون موج دريــايـــی/ لهجت شبيـه لهجه ی بــارون افسوس روی سطح باورهات/ افتـاده ردّ پنجه ی شيطــون مغلوب جنگ سردی و دشمن/دست از سر تو بر نمی داره انگـــار روی شهـــر افکــارت/ بمب اتـم بی وقفــه مـی باره! دائم شبيه پاندول ساعت/ در رفت و برگشتی.. تو تـرديدی رقاصکــی امّــا يه بارم تو/ تو جشن ســاعت ها نرقصيــدی امـروز پـر ســرعت تـر از هـــر روز/ از آرزوهـاتــم گــذر کردی رفتی به سمت قلّه ی خورشید/نحسی بختت رو بدر کردی سخته کنارم باشی اما فکرت درگيــر دلداده ی ديــگه باشه نگات که این روزا با من غریبه ست مسافر جاده ی دیگه باشه سکوت تو پر از حديث و حرفه عوض شدی فهميدنش آسونه تحملم سخته برات اين روزا می ذاری و ميری به هر بهونه حقيقت قلبتو حاشا نکن چشات به چشمام که دروغ نمیگن می گن که مرگ يه بارو شيون يه بار دلت رو از این عشق مرده بککن! گلوی اعتمادمو گرفته شکّی که این روزا دیگه يقينه! تيغ خيانت رگ عشقمو زد وجود من با مرگ شده "قرينه" نبودنت بهتره تا که با تو باشم ولی تو رو نداشته باشم! به جای عشق ايندفه گرد نفرت رو صورت رابطه مون می پاشم... چه ســـاده باختی خودتو به قسمت! قـــــرار ِ مـــا از اولــــش ايـن نبــــود مــی گفتی ثـــابت قدم و صبــــوری (تو)شونه خالی کردی با این وجـــود! چـــه زود فروختی منو به کسـی که دليل مـوندنت تو شهـــــرِ شـب شد سياهـــی رو خريـدی خيلــی ارزون هــــــوای تـــار قلبـتـــو سبب شــد يـــه روز تمـــــوم زندگيت "من" بودم رفتــــی و پشت پــا زدی به اين من! چه بی خيــــال التماســـــم شـدی! غرورتـــو واســـه هميشـــه بشکـن چقـــد بهت گفته بودم بـــی گــــدار اسيــــــرجــــاده ها نکـن خــودت رو نــذار که ســـد شه بين ما فاصــــله جدايــــی تقصيــــره تويــه...فقط تــو مـــی شد کــه بــا نرفتنت يه فـــايل ِ جـــدیــد تــوی زندگيمـــــون وا کنی عــوض کنـــی فضــــای تقديـــــرتــو نه اينکــه از عاشقـــی پــــروا کنــی میخواستی حسرت تو چشات بمونه؟ بریـــزی هرشب اشکاتـــو رو گـــونه؟ یا که یــه عشـــق تــــازه پيـدا کنی؟ فقط می گم:دیـــوونه ای..دیـــوووونه حــالا ديگه ما نمــی شيـم حـــريف ِ خـــودســری و لجاجــت زمـــــونــه کاش که بشه فاصله ها رو برداشت امـــا اينــو فقـط خـــدا مـــی تـــونه بـا درد من یک لحـظه همراهی کن و بـــــر دار چندین قـــدم سمت دل بی تــاب و عصیـــانگر یک جرعه نوش جان کن از تشویش چشمم تا شــــاید بفهمـــی تلخی حس مـــــرا بهـتـــر در چشم هایم حرمت بـــــاران نمایـان است اضلاع روحم در تعامل با شکستـــی سخت ترکیــــده بغض حرفها ،این دردِ دوران است! شاید نخواهی رد شـوی از مــرز باورهـــام یــــا کـــه نبینـــی بــا غـــرورت اوجِ دردم را یک بــــار در دریـــــای قلب من شـناور شـو احساس کن با جان و دل اعمــاق سـردم را نگْــــذار دیـــــوار سکــــــوت مــن فـــرو ریزد پی ریزِ سقفی تـازه با خشـت رضایـت باش! حـــــل شـو درون دردهـای خفته در بیــــداد با فـــکرِروشن در پــــیِ رفع شکـایت بـاش چـــــــه سخته از یاد کسی که تو رو اندازه ی يه دنیــــــا دوس داش بـــری از روی بـــــــــوم آرزوتـــــ بـپـــّــــری تـوو آسمـــــون قلب تـــو رهـــــــا کرد پَـــــراش پُـــراز شکـــــوهِ باورت بود تورو به چشـــــم زندگيــش نگــــا کرد کــه لحظـه هات بامن غريبـــه باشـن بشـــوری خاطــــراتو از توو ذهنت همينجوری خواســتی بمونی با من؟! مثـــلِ يـه کابوســــه بـــرام نبــــودت حـــداقـل واســــه یــه بــاره ديگـه منـــــو بـــذار ميـــــون تـــــاروپـــودت منــی که هر نفـس به يادت هســـتم اگه که اين علاقـــه منتفــــی شه از زندگی می فهمی؟ساقط هســـتم! که همرامـــی تا آخـــــــــر اين سفــــر نـــذار کـــه با رفـتن تــــو کــــــلاغ ِ قصـــه ی عشــــق مـا بشـــه در بـــدر شبــايــی کــــه بوی تنفـــــــــر ميـــده صفحه ی خوب زندگیم بعد از این بــاز نميشـــه.. هـــردَفـــه اِرور ميـــده آوار شــد بر روح ِمن يک حس سیمانی آواره و خيســم دراين شبهـــــای بــــارانی در يک مدار ِبسته هی دور تو می چرخم مرکز تويی اما خودت همواره حيــرانی!! شب پشت پلکِ بــاور من سـايه کرده ست و می ترســم از تهـديــدِ فـــردای پريشـــانی اقـرار کن حالا که تو هـم دسـت شيطـانی بهتــر بگويــم نقطـــه ی ثـقــل گنـاهـــانی! فنجــان فــال شعــرم از ابهــام لبـریزاست آيـــا تـو هم تعبيــر تلخـش را نمــی دانی؟! روزی که چشمت را ببندی روی احساسم از مرگ می گيرم شبی يک بوسه پنهانی! چشم هايت را غبارروبی کن تا از انعکاس نفس های سبز در مردمک های سترون ِ ستارگان صبح سوخته روز را روشن تر ببينی! نگذار دستان حريق آلود ِ باورهای خاکستری ات ريشه هايم را به خاک سياه بنشاند.. ¤¤¤ تقصير کيست که لحظه های طلايی ام در تاريک ترين زاويه ی عصر اسير تاريخ مشترکمان شده؟! آرزوهايم را رفو می کنم و بر بالهايم وصلهء پرواز می دوزم تا مجبور نباشم انديشه های مندرس تو را برخويش تنم بپوشانم.. به زنجير هويتم آويخته ام جوانی ام را نذر کرده ام که تا پايان خودم ناظر زخم های شب بر پيشانی روزگارم نباشم ... از کنـــار خاطـرات،بــــی تـــو رد شدم بين بغض و سيل گريه..آه، سد شدم پرسه پرسه توی کوچـــه های خلوتم زير ضربـــه های بی کسی لگد شدم خيـــره در شب ِ نگاهِ خالـــی از مَنَت از هميشه بی ستاره تر رصـــد شدم! از دو فصل/ از دو جنس/ از دو تکـه ام با تو خنـده بـــی تو گريـه را بلد شدم آمـدم کـــــه نيمـــه ء مکمّلت شـــوم در گزينـــش دل تـو ســــاده رد شدم تو هميشــه تشنه ء گنـــــاه بودی و من برای سيـــر کردنت چه بد شدم! رفتــی و در اين زنانگـــی ِ بی خودم با نبودنت جسدتـــر از جسد شدم !! خاطرات سرخ در ذهن ورق نخورده ی امروز و گره می خورد در حنجره ی آفتاب بغضی نافرجام! ببين چگونه غروب « داد » را به صلابه می کشد! و شب داغ « تحکم » را بر دستان ملتهب خورشيد به يادگار می گذارد! جای اشک اينبار "نگاهی تر" چشمانم را قرق کرده! و شستشو می دهد شب هايم را سکوت روشنی که ماوراء اندوهم نهفته... می شکنم بغضی را که سد شده پشت دردهای منجمدم و می سپارم جانم را به زلالِ باورهای مهارشده ام تا در حادثه ی سيّالِ عشق حل شوم! ديشب پر از تصوير رويـــــــای تو بودم آغوش گرمم را به رويت می گشودم گرد و غبـــاری از غـــم و اندوه در دل با فکـــــر تـو آن را به آســانی زدودم احساس زردم درعبورت رنگ پس داد سبزينه گی را از دو چشمانت ربودم ذهن مــرا در خاطـرت پـــــــرواز دادی دائـــم در اين انديشه در حال صعودم بالاترینــــــــم با تو در روی نمـــــــودار بی تو ولــی در انحنــــای یک رکودم منظومه ای از مهـر هستی در نهانم در باور خود اين بزرگــــــی را ستودم از آســـمان يـادت چيدم ستـــاره تک تک *** سالی دوباره طی شد ميلاد تو مبـــارک وقتی قدم نهـادی بر سنگفرش هستـی *** پر شد فضای دنيا با نغــمه ی چکـــاوک هر دم مـن از خدايــم خواهـم رضـايت تو *** طرح سعـادتت را در ذهن خود کنم حک ای کــاش هر عزيزی بود از زمانه خشنود *** از باغ کاميـــابی می زد هميشـــه پاتـک شـادی احـاطـه مـی کرد اضلاع بودنت را *** فارغ ز غصــه و غــم بودی مثــال کودک دلتنگــــــی از کلامـت باريــــده بر دل من *** اين دل برای ديدار صــد باره می زند لـک تقــديمت اين غزل بـــاد، ارزانـــی صفايت *** تکرار حرفم اينست:«تولّدت مبـــــارک » سیما ۱۳۸۸ من اگرچه با توام ای تو که در وجـــود من گم! مثه یک شراب کهنه شدی هــــفت ساله درخُم توی وسعت نگاهت مثه يـــک نقطه ی کــورم تو نه در نگـــــــــاه من که بهترينی نزد مردم تو چه آزاد و رهــــايی بی خيـــال هر بلايـــی من اسيـــر خشم دريـــا روی موج پرتلاطـــم من چه تاريکم و تنها بی نصيب از نور مهتـاب تو خودت ماه تمومی کاش کنی به من تبسّم مثل بارونی و من هم يه کوير خشک و تشنه منتظــر،نگام به اَبرا ..قطــره قطــره با ترنّم ... ای کـــاش دوباره ايــن ورق برگردد لبهــای عطشناک زمين تـــر گردد باريدن وجاری شدن و سيل شدن يکپارچـگی بلکه ســراســــر گردد افشا شود اين ظلم اگر پنهانست باشد همه جاکه حق شنــاورگردد بی باک شدن لازمه احقاق است فرياد و فغـان ازيــن رســـاتـر گردد محکوم شود حاکم تزوير و ريـــــــا اينگونه مگر گوش ستـم کــر گردد انصاف اگــــر شرط قضاوت بـاشد ميــزان شودو پلّـه بــــرابـــر گردد مقصودوهدف اساس هرپيروزيست باهمّت ما..يقين..ميسّــــــــر گردد ۲۶خرداد۱۳۸۸ معنای با تو بودن معنی دهد به جانم حسّی دوباره بخشد برجسم و هم روانم بی شک اميد خود را مديون تابش تو خورشيد آرزويی در قلب آسمانم از خود شوم گريزان گر در برم نباشی گم کرده ام خودم را پيدا شو در نهانم باز آ دوباره پيشم در باورم قدم نِه مهمان شوی به قلبم من حکم ميزبانم درکهکشان قلبم همچون ستاره هستی از نور اين ستاره ، انگشت بر دهانم سوداگری و من هم حتّی اگر که کالا ارزان نده دلم را در عشق تو گرانم حتّی اگر نگاهت با من قرين نباشد جز ورد تو نباشد در خاطر و زبانم فروردين 1388 بهمــن گـــذرش به جـــان من افتــاده اندام دلم به ســـــــردی اش تـن داده برف بارش برف است و ســــــرما در کمين رعشــــــه اندازد بر انـــــــدام زميــــــن بهمن 1387 شب يلـــــدا شب بزم و سرور است شبی طولانــــی و غمها بدور است شباهـــــــنگام تا وقت سحـــــرگاه بساط خنده و شــادی چه جور است بنــــــــــا بر اعتقـــــــادات گذشته نبــــردی بين تاريکـــــــی و نور است نماد نيکی و مهـــر است خورشيد خدای عشق و برکت در ۥسطــور است به پــــايــــان گـــــر بيـايد ماه آذر ســــر آغاز زمستان ماه خـــور است صفــــا و رونق بعضی محــــافل کتاب حافظ اين گنج حضــــور است به نيکی هم تفأل کن در اين شب کـــه امّيد گشـــــايش در امور است ۱دی ماه ۱۳۸۷ من بیخبر از حال و هوايت بودم از عمق نگاه آشنايت بودم آنگاه که با عشق صدايم کردی پژواک دل انگيز صدايت بودم صورتگر اين لوح دل عاشق تو من نقطه ی عطف انزوايت بودم در محفل عاشقی و خلوتگه دل سرمست و دلارام سرايت بودم ای جان و دل و روح تو در من پيدا من کوکترين ساز و نوايت بودم چون آينه روبروی چشمان تو من آماج و نشان ديده هايت بودم هرچند که قصد من شکار تو نبود صياد زبر دست همايت بودم من موجدحسّ با شکوهت "آری" مضمون همه ترانه هايت بودم آذر۱۳۸۷ دل می تپـــــد به يادت هردم به يک بهـــــانــه برشاخه های احســــاس گل می زند جوانــه بودی تو بستـــــــر رود در باغ ســـــــرنوشتم من نقش آب بودم گويــــــی در ايــن ميانـــه جاری شدم به کامت،مقصد هميشه درياست با قطـــــره های شوقم سمت دلت روانـــه بيمـــــــــارگونــــــــه بـودم ، بودی دوای دردم گنجشک زخمـی ام را دادی تو آب و دانـــه با واژه هـــای تب دار،احســاس عاشــقانــه با تو قــــدم نهــــــــــادم در جنگــــل ترانـــه
سادگی مان بود
من ساده بودم که دل بستم
و تو ساده
که روی اين دلبستگی
چشم بستی!
.
.
.
.
نبض حضــــور آرمان هـــا در رگم جـــاریست
خـلاف ميــلـــــت دل از اون بکّنــــی
منم همون قُمری ای که خودش رو
چـه سخته باورش بــرام عزيــــزم
تحملـــش طاقتـمـــــو بـــريــــــده
نگــو که من ديگه برات عــادی ام
میخوام پيشم باشی و ثابت کنی
ميترسم از شبـــای بـی ستــــاره
من هنوز
تداعی ميشود
مِهرت بروی قلبم چون شبنمی نشسته *** جانم تو بهترينی ،بر حرف من نکن شک
فالت اگرچه بر من پوشيـده و نهـــانست *** امّا به لطف يزدان ،باشد که بخت تو تـک
از هر گزنــد و آفت باشی هميشـه ايمن *** بر چشم تو مبــــادا افتد غبـــار و خـارک
شب بودو آسمان بوديک وسعت استعاره*** گرمن ستاره هستم حتماً توحکم ماهک
ذرّات سپيـــــــد بــــرف بر قامـــت من مدفون شده درسکوت و غم طاقت من
از سوز زمستــــان به خودم ميلرزم شايد که به زنــــده بودنم مــــی ارزم
من منتظـــــــر بهــــــــــار تو می مانم يخهــــای تنم ذوب شود ، مـی دانم
در فصل تو از خواب زمستانی خود بيــــــدار به هرم نفست خواهم شد
دلـــــــمـرده و من منتظــــــــــر تيمارم تا زنده شوم به پاس اين ديــــــــدارم
عشقم تويی ای بهارهستی بخشم با سبزی تو پر از گـــــــــل و پرنقشم
مثل تنپوشی سپيد از جنس خواب دشت عريان شد ســــراســر مخملين
ستاره های مقوايی عزيز
وقتی در آسمان
دروغ وزيدن می گيرد
ديگر چگونه می توان
به سوره های رسولان سرشکسته
پناه آورد؟!
(فروغ فرخزاد)
**********************
استفاده و برداشت از مطالب اين وبلاگ بدون ذکر نام شاعر مجاز نمی باشد
